Tagoj post tagoj fariĝis semajnoj post semajnoj Teodoro estis jam tre enuema de bifsteko.
Fojfoje Teodoro akiris monon vendite siajn pentraĵojn. Tiam li iris al magazeno kaj aĉeti kolbason kaj acidan brasikon. Li mem kuiris kaj ĝuis ilin. Sed, tio okazis tre malofte.
Li decidis viziti sian patrinon en la kadukulejo, esperante ŝi havus ion malsaman. Li telefonis unue por ke ŝi sciu lian viziton. Tio estis lia kutimo, sed ĉifoje havis alian celon ankaŭ. Li volis certigi ke ŝi ŝparu sian tagmanĝon por li.
Anĝelina ja estis maljunulino kaj ne eblas manĝi multe, do ŝi manĝis nur legomojn de sia tagmanĝplado kaj ŝparis frititan kokaĵon por li.
Ho, Teodoro neniam vidis tiel belan kokaĵon en sia tuta vivo.
Sed tuj kiam li sidis ĉe la patrina tablo, la kokaĵo ŝanĝis al bifsteko.
“Ho panjo, mi ne povas manĝi ĝin.”
“Kial ne? Vi mem diris ke tiel bongustaspektan kokaĵon vi neniam vidis, ĉu ne?”
“Pardonon panjo, sed mi sentas malsana.”
Teodoro rimarkis ke por Anĝelina ĝi estis ankoraŭ kokanĵo.

Kristnasko alproksimiĝis. La dua frato de Teodoro, la aŭto-maĥanikisto, kaj sia edzino Maria planis kristnaskan famili-kunvenon, kio ĉiam okazis je 23 Konfederacio strato ĝis tiam, kiam Anĝelina komencis vivi en kadukulejo. Neniuj aliaj fratoj estis edziĝintaj, kaj Maria pensis ke tio nun estas sia tasko. Ilia plano nature inkludis Anĝelinan kaj havu ĝojan tempon kiel antaŭe.

La tago venis. Maria preparis belan tablon kun ĉiuj bongustaĵoj.
Tamen kiam Teodoro sidis ĉe la tablo, lia meleagraĵo fariĝis bifsteko. Neniu rimarkis la ŝanĵon, kaj ne komprenis kial li ne manĝas kiel Kutime.
Teodoro neion diris, sed komencis iel kompreni kio estas tio.