Teodoro marŝis ĉieajn, ĉar li ne havis aŭtomobilon. Urso bezonis promeni ĉiutage, do tio ne estis problemo. Ili marŝis kune.
Ili marŝis por viziti lian patrinon Anĝelina kaj viziti ŝin bezonis pli ol unu horo, sed tiu marŝado valoris por Teodoro, ĉar Anĝelina ĉiam ŝparis iom da manĝaĵon de sia porcio por sia filo kaj li ĝuis tion.
Je unu tago Teodoro kaj Urso estis marŝantaj. Ili estis malsataj ankaŭ.
Preterpasante iun karan restoracion li vidis unu viron manĝantan grandan bifstekon inter la fenestro de la restoracio. Teodoro salivumis.
Reveninte hejme li ankoraŭ parolis al Urso pri la bifsteko, kiel bongustaspekta ĝi estis.
“Mi sonĝas manĝi tian bifstekon kun kaĉita terpomo kaj asparagoj apde, por deserto estus bona havi ĉokoladoglaciaĵon, ĉu ne?”
Bibio aŭdis tion kaj diris al si mem, “Certe!, Vi havos ĝin ĉiutage.”
Vespere Teodoro trovis pladon sur la tablo kiel li sonĝis. Granda bifsteko kun sufiĉe da sukosaŭco, apde kaĉita terpomo kaj asparagoj vaporante bonvenigis lin. Li manĝis ĝin absorbite. Donis iom da bifstekon al Urso, sed li manĝis preskaŭ ĉion kaj estis kontenta.
Ĉiu tage tio okazis en la vespero. Tagoj post tagoj li manĝis bifstekon kaj li pensis ke li estis benata.