Survoje reveninte hejmen mi estis surprizita per kato kio saltis ĵus antaŭ mia aŭto kaj trakuris al aliflanken de la strato.
Ĉi incidento revenigis memoron de mia edzo kaj sciuro.

Ni estis vetrantaj en urbo St. Katerino. Nature li estis vetriganta kiel kutime. Dum la veturado ni rimarkis du sciurojn ludantajn en ies antaŭ ĝardeno kurante tien kaj reen.
Ĵus kiam nia aŭto estis preterpasanta tiun ĝardenon unu sciuro trakuris tra la strato. Mia edzo haltigis la aŭton rapide, kaj aspektis nenio okazis. Tamen verŝajne la sciuro trafis unu de malantaŭan pneŭmatikon. Ni vidis en retrospegulo kuŝantan sciuron en la mezo de la strato. Li turnigis la aŭton kaj ni reiris al la sciuro. Dum nia reirado, ĝi mem tramovoĝis iel al herban parton apud strato, sed treege anhelanta. Mia edzo bedaŭregis ĝin kaj ne sciis kion fari. Li portis akvon al ĝi, sed ne povis trinkigi. Sekvinte akvon li portis arakidon al ĝi.
Mi koleris pro lia stulta ideo; manĝigi arakidon al la vundita sciuro anheleganta. Se mi estus en ĝia stato, eble mi volus havi kuraciston kiu povus haltigi mian dorolon.
Ĉu ĝi povus survivi? Li demandis al mi. Mi ne povis respondi. Ĝi eble survivus, aŭ eble mortus.
Du tagoj poste ni vizitis saman lokon por vidi kio okazis al ĝi. Ĝi ne estis plu tie. Ĉu ĝi survivis kaj foriris? Aŭ ĝi mortis kaj iu forportis ien? Ni neniam scipovis.

Arakidon al mortanta sciuro! Kiel stulta ideo!
Li ofte havis tiel infaneman ideon. Mi ridas.