Tio okazis longe longe antaŭe. Mia edzo estis en sidĉambro rigardante eksteren. Mi estis en subterĉambro kiam mi aŭdis lian voĉon, min vokantan.
“Rapidu, Alvenu tuj, estas Episkopo!”
Mi iel dubis kiel li povus identigi Episkopon. Ĉu li marŝas sur nia strato en lia ceremonia lobo?
Mi kuris ŝtuparon supren po du ŝtupoj samtempe.
“Kie estas episkopo?”
Mia edzo genuiĝinte rigardis eksteren. Nur liaj okuloj ĉe la fenestro kaj manosignis al mi ke mi genuu ankaŭ.
Laŭ lia deziro mi genue alproksimiĝis al li kaj rigardis kie liaj okuloj estis fiksitaj.
Neniu estis sur strato jam ne paloramte pri episkopo
Sed mi vidis viran kardinalbirdon inter maldikaj branĉoj.
“Ĉu ĝi ne estas bela?” Li diris.
“Episkopo?” Mi ridis.
“Ĝi estas Kardinalbirdo, ne Episkopo!”
“Mi sciis ke iel tian nomon ĝi havas”
Li havis malfacilaĵon por memori propran nomon de ĉi birdo.